نظیر ژل ها، دهان شویه ها، خمیردندان ها و وارنیش های فلورایددار نقش مهمی در مقاوم ساختن دندان در برابر پوسیدگی دارند. در این میان، وارنیش های فلورایددار به دلیل مزایای متعدد بیشتر مورد توجه قرار گرفته اند. تحقیق حاضر با هدف تعیین مقادیر جذب مینایی فلوراید از دو نوع وارنیش آریادنت و Sultan در شرایط آزمایشگاهی انجام شد.مواد و روش ها: در این تحقیق آزمایشگاهی، 40 دندان پرمولر جوان انتخاب و به دو نیمه مزیالی و دیستالی برش یافتند. بیست نیمه دندانی به مدت 1 ساعت در دستگاه لرزش مغناطیسی مداوم در وارنیش آریادنت و 20 نیمه دیگر در وارنیش Sultan قرار گرفتند. نیمه ها 24 ساعت در دمای 37 درجه سانتی گراد در بزاق مصنوعی نگهداری شده، 30 ثانیه توسط اسید پرکلریک 1 مولار اچ شده و سطح پنجره پس از هر بار اچ با 0.2 KOH مولار شسته شد. نمونه برداری از نیمه ها با روش acid etch enamel biopsy انجام شد و محتوای فلوراید و کلسیم آنها با روش های پتانسیومتری و اسپکتروفتومتری تعیین گردید. برای آنالیزهای آماری از آزمون T- TEST استفاده شد.یافته ها: میزان محتوای یون فلوراید در نیمه های مینایی اکسپوز شده در برابر وارنیش آریادنت معادل 3.27±1.89 ppm و در وارنیش Sultan معادل 3.41±1.34 ppm برآورد گردید. (p=0.36) مقادیر کلسیم موجود در نیمه های مینایی اکسپوز شده در برابر وارنیش آریادنت معادل 82.02±52.84 ppm و در وارنیش Sultan برابر 71.11±52.68 ppm برآورد گردید (p=0.34).نتیجه گیری: به نظر می رسد که میزان جذب مینائی فلوراید در وارنیش داخلی و خارجی مشابه است.

زمینه و هدف: میزان جذب فلوراید از جمله فاکتورهای مهم برای بکارگیری وارنیش فلوراید می باشد. هدف از انجام این مطالعه مقایسه میزان جذب سه نوع وارنیش فلوراید (آریادنت، ووکو، و سلطان) در دندان های شیری است. روش بررسی: یک مطالعه آزمایشگاهی طراحی و در آن از سه نوع وارنیش سدیم فلوراید آریادنت، سلطان و ووکو استفاده شد. در هر گروه آزمایشی، 25 دندان آسیای شیری مورد آزمایش قرار گرفت. هر دندان دو نیمه شده، درگروه های آزمایش و شاهد قرار گرفته، ریشه ها قطع گردید.سطوح غیر مینا با لاک پوشانده شد. نمونه های مورد آزمایش وارنیش زده شد. نمونه ها به مدت 24 ساعت در 10 سی سی آب مقطر قرارگرفت. سپس در محلول KOH 0.2 مولار به مدت سی ثانیه قرارگرفته، بعدا در محلول اسید پرکلریک 0.5 مولار به مدت سی ثانیه قرار داده شد. در پایان نمونه ها هضم ومیزان جذب فلوراید مینا با دستگاه اسپکتروفتومتر خوانده شد.از آنالیزهای آماری پارامتریک با روش آنالیز واریانس، آنالیز واریانس یکطرفه، آنالیز Games Howell test استفاده شد. حد معنی دار آماری، کمتر از 0.01 درنظر گرفته شد.یافته ها: یافته های این مطالعه نشان داد که میزان فلوراید جذب شده در سه گروه یکسان نبود. میزان جذب فلوراید بین وارنیش های سلطان و آریادنت و نیز بین وارنیش های ووکو و آریادنت تفاوت آماری معنی دار بود (مقدار p-Value به ترتیب 0.014 و 0.016). بین وارنیش ووکو و سلطان از نظر میزان جذب فلوراید تفاوت معنی دار دیده نشد. نتیجه گیری: میزان جذب فلوراید یکی از فاکتورهای انتخاب وارنیش می باشد. سهولت کاربرد، رنگ، طعم، بسته بندی، ماندگاری آن بر دندان، از جمله فاکتورهایی است که میتواند د راثربخشی وارنیش موثرباشد. وارنیش سلطان میزان جذب بالاتری را نشان داد.

بیان مساله: با وجودی که، عواملی گوناگون در برنامه های پیشگیری از پوسیدگی در کودکان وجود دارند، شاید هیچ یک از آنها به اندازه کاربرد مناسب فلوراید در کاهش پوسیدگی موثر و مهم نباشند. اثرات اصلی پیشگیری از پوسیدگی فلوراید با تماس موضعی با مینا و با اعمال ضدباکتریایی آن انجام می گیرد. تاکنون پژوهشی برای مقایسه اثرات ضدباکتریایی ژل APF و وارنیش سدیم فلوراید انجام نگرفته است، لذا بررسی اثرات ضدباکتریایی ژل APF و وارنیش سدیم فلوراید علیه ریزجانداران (میکروارگانیسم ها) پوسیدگی زا (استرپتوکوک موتانس و لاکتوباسیل) می تواند زمینه علمی برای استفاده از این خاصیت مهم آنها در کاهش پوسیدگی را فراهم آورد.هدف: مقایسه اثر مهاری وارنیش سدیم فلوراید و ژل APF بر غلظت ریزجانداران پوسیدگی زا (استرپتوکوک موتانس و لاکتوباسیل)، هدف اصلی این بررسی بود.مواد و روش: در این بررسی تجربی و پایه، شمار 20 دندان پره مولر از جهت باکولینگوالی برش داده شدند. با استفاده از روش پنجره، مساحت های مشخصی از سطح مینا زیر پوشش ژل APF و وارنیش سدیم فلوراید قرار گرفت و پس از 18، 24 و 48 ساعت، شمار باکتری های استرپتوکوک موتانس و لاکتوباسیل شمارش شدند. در روش دیسک دیفیوژن (Disk diffusion) بر روی محیط کشت M.S.Media حجم 0.1 سی سی از غلظت 108 در میلی لیتر میکروب استرپتوکوک موتانس پس از آغشته ساختن به ژل APF و وارنیش سدیم فلوارید بر روی محیط کشت میکروبی قرار گرفت و سپس، قطر منطقه رشد نیافته اندازه گیری شد. گونه واکاوی آماری در این بررسی الگوسازی چند سطحی (Multilevel modeling) بود.یافته ها: در زمان های 18، 24 و 48 ساعت در مقایسه میان ژل و وارنیش، ژل نسبت به وارنیش اثری بیشتر بر کاهش شمار لاکتوباسیل داشت و این تفاوت از لحاظ آماری معنادار بود (p<0.005). ولی درباره استرپتوکوک موتانس، این تفاوت از لحاظ آماری معنادار نبود. میزان اثر ژل APF نسبت به وارنیش سدیم فلوراید به اندازه 70.23 درصد بیشتر بوده است.نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده از این بررسی آزمایشگاهی، می توان از ژل APF با اطمینان بیشتری نسبت به وارنیش سدیم فلوراید در پیشگیری از پوسیدگی دندانی در کودکان بهره جست.

سابقه و هدف: پیشگیری از پوسیدگی از اهداف اولیه در دندانپزشکی می باشد. کاربرد فلورایدهای موجود در کاهش دمینرالیزاسیون دندانی بسیار موثر است، اما توانایی محافظتی آن ها محدود است. بنابراین امروزه مطالعات زیادی برای بهبود اثر فلوراید توسط استفاده از لیزر صورت گرفته است. لذا هدف از این مطالعه کاربردی آزمایشگاهی، ارزیابی تاثیر لیزر دیود (طول موج=nm810) و لیزر CO2 (طول موج =10.6 mm) در همراهی با وارنیش2.26NaF  درصد بر روی ریزسختی سطحی مینای دندان شیری می باشد.مواد و روش ها: 72 دندان انسیزور شیری سالم مندیبل انسان پس از خارج شدن به دلایل درمانی، پالیش شده و به صورت تصادفی وارد یکی از گروه های درمانی زیر شدند: 1) وارنیشNaF، 2) وارنیش NaF همراه با لیزر دیود، 3) وارنیش NaF همراه با لیزر CO2 ، 4) لیزر CO2، 5) لیزر دیود، 6) کنترل (بدون درمان). تغییرات مینایی به وسیله تست میکروهاردنس ویکرز (Surface Micro Hardness Vickers) مورد ارزیابی قرار گرفت. برای ایجاد پوسیدگی مصنوعی نمونه ها در محلول HCl غوطه ور شدند. آنالیز آماری واریانس و توکی جهت بررسی نتایج انجام شد.یافته ها: تمامی گروه های درمانی به جز گروه لیزر CO2 باعث بهبود سختی سطح مینا و افزایش مقاومت مینا در برابر دمینرالیزاسیون شدند. گروه لیزر دیود در ترکیب با محلول فلوراید به طور معنی داری میکروهاردنس بالاتری نسبت به سایر گروه ها داشت و اختلاف معناداری بین گروه های درمانی لیزر دیود و سدیم فلوراید و لیزر CO2+ سدیم فلوراید دیده نشد.استنتاج:سختی سطحی مینا وقتی تحت درمان با فلوراید همراه با لیزر قرار می گیرد، به میزان زیادی نسبت به گروه کنترل افزایش نشان می دهد. بنابراین به نظر می رسد این دو اثر سینرژیک داشته باشند و هم چنین لیزر دیود در مقایسه با لیزر CO2 در افزایش ریزسختی دندان موثرتر بوده است.

مقدمه: شناخت ترکیبی از فلوراید که بیشترین جذب در مینا و به تبع آن بیشترین مقاومت در مقابل عوامل پوسیدگی زا را ایجاد نماید، یکی از دغدغه های مهم دندانپزشکی پیشگیری است. از بین روش های موضعی، وارنیش های فلوراید در پیشگیری و کنترل پوسیدگی در دندان های شیری بسیار موثرترند. هدف از این تحقیق آزمایشگاهی، مقایسه دو نوع وارنیش فلوراید V varnish و MI varnish (حاوی کازئین فسفو پپتید کلسیم فسفات آمورف) بر میزان جذب فلوراید به مینای دندان شیری بود. مواد و روش ها: این تحقیق به روش تجربی آزمایشگاهی انجام شد. 34 دندان شیری خلفی انتخاب شد. تاج هر یک از دندان ها از CEJ قطع شدند و سپس به دو نیمه ی باکال و لینگوال تقسیم شدند. نمونه ها به دو گروه تقسیم شدند و سطوح معینی به صورت نیم دایره بر روی سطح باکال یا لینگوال دندان ها به صورت تصادفی توسط V Varnish و یا MI Varnish آغشته شدند و بعد از گذشت 4 دقیقه با سرم فیزیولوژی شسته شدند. در نهایت محتوای کلسیم و فلوراید آنها به ترتیب توسط اسپکتروفوتومتری و پتانسیومتری اندازه گیری گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 تحلیل گردید. آزمون T student برای مقایسه دو گروه استفاده شد. سطح معنی داری آزمون ها 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: میزان جذب یون فلوراید در مینای دندان های شیری تحت تاثیر MI Varnish نسبت به V Varnish به طور معناداری بالاتر بود (018/0=P ) و میزان کلسیم در محلول های بیوپسی نمونه MI Varnish نسبت به V Varnish مقداری بیشتر بود، اما تفاوت معناداری در میان آنها دیده نشد. (327/0P= ) نتیجه گیری: به نظر می رسد استفاده از MI Varnish بر میزان جذب فلوراید در دندان های شیری نسبت به V Varnishموثرتر میباشد.

مقدمه: از آنجایی که وارنیش فلوراید نسبت به ژل به جهت فوائدی از جمله راحتی استفاده به خصوص در کودکان خردسال و صرفه جویی در زمان، مورد استقبال روزافزون دندانپزشکان قرار گرفته است، این تحقیق با هدف مقایسه طول مدت ماندگاری و میزان غلظت فلوراید بزاق پس از استفاده از وارنیش و ژل فلوراید انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی که مسایل اخلاقی آن مورد تایید و تصویب کمیته اخلاق معاونت پژوهشی دانشگاه آزاد خوراسگان رسیده است، با همکاری ده نوجوان پسر 12-14 ساله که به طور تصادفی و با کسب رضایت انتخاب شدند، انجام شد. میزان فلوراید بزاق در چهار مرحله قبل از درمان، 30 دقیقه بعد از درمان، 7 و 10 ساعت بعد از فلورایدتراپی با ژل و با فاصله دو هفته استراحت با وارنیش فلوراید، با استفاده از تکنیک الکترود انتخابی اندازه گیری شد. نتایج با استفاده از آنالیز آماری واریانس با مشاهدات تکراری، آزمون آماری t مستقل و زوجی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: 30 دقیقه و هفت ساعت پس از استفاده از وارنیش غلظت فلوراید بزاق به طور معنی داری بیش از حد پایه بود. در حالی که 10 ساعت بعد میزان غلظت فلوراید بزاق به حد پایه رسید. در گروه ژل افزایش میزان غلظت فلوراید بزاق فقط 30 دقیقه پس از استفاده به طور معنی داری زیادتر از حد پایه بود ولی 7 و 10 ساعت بعد مجددا به حد غلظت پایه رسید. مقایسه دو گروه نشان داد که در زمان های 30 دقیقه و 7 ساعت پس از درمان، غلظت فلوراید به طور معنی داری در گروه وارنیش بیشتر از ژل بود. نتیجه گیری: فلوراید بزاق پس از فلورایدتراپی توسط وارنیش هم به لحاظ میزان و هم به لحاظ دوام به طور معنی داری بیشتر از ژل بود.

بیان مساله: استفاده از گونه های مختلف فرآورده های فلوراید به عنوان یکی از درمان های پیشگیری نقشی مهم در مقاوم ساختن دندان در برابر پوسیدگی دارد.هدف: پژوهش کنونی، با هدف بررسی میزان جذب فلوراید در مینای سالم به دنبال کاربرد وارنیش دورافلور(Duraflor®) و مقایسه آن با ژل (Sultan®) APF انجام گردید.مواد و روش: در این پژوهش تجربی، 20 دندان سالم پره مولر که به دلایل ارتودنسی کشیده شده بودند، به گونه تصادفی به دو گروه تقسیم شده و هر دندان نیز به دو نیمه مزیالی و دیستالی (یک نیمه شاهد و دیگری تجربی) برش یافت. سطح معینی به صورت نیم دایره بر روی مینای هر نمونه به مدت 1 ساعت در برابر ژلAPF (Sultan, USA) یا وارنیش فلوراید (5 درصد) دورافلور (Topex) قرار گرفت و سپس به مدت 24 ساعت در دمای 37 درجه سانتی گراد در بزاق مصنوعی نگهداری گردید. پس از آن جهت تهیه بیوپسی مینا به مدت 30 ثانیه توسط اسید پرکلریک 0.5 مول اچ و پس از هر بار با KOH 0.2 مول شسته شد. سپس محتوای فلوراید و کلسیم آنها به ترتیب با روش های پتانسیومتری و اسپکتروفتومتری اندازه گیری گردید. برای آزمون های آماری از کولموگروف- اسمیرنوف(Kolmogorov-smirnov) ، تی زوج (Paired t) و تی دانشجویی (Student t) استفاده شد.یافته ها: یافته ها نشان دهنده جذب مقادیر چشمگیر فلوراید در نمونه های ژل APF و وارنیش دورافلور بود. آزمون تی زوج در هر گروه تفاوت نیمه های شاهد و تجربی را معنادار نشان داد) وارنیش:p=0.002 ، ژل: .(p=0.039 همچنین میانگین جذب فلوراید در وارنیش دورافلور برابر 2069.78 ppm و در ژل APF برابر 1050.99 ppm بود.نتیجه گیری: کاربرد ژل استاندارد APF و وارنیش دورافلور موجب جذب فلوراید در مینای دندان شده بود، هر چند به نظر می رسد که وارنیش دورافلور قابلیت جذب بیشتری را نسبت به ژل فلوراید APF توسط مینا داراست.

مقدمه: یکی از روشهای فلوریداسیون در کودکان، استفاده از قرص فلوراید است. هدف از این مطالعه، مقایسه ی جذب سیستمیک فلوراید از دو نوع قرص سدیم فلوراید ژنریک و تجارتی است.مواد و روشها: پس از مصرف یک قرص سدیم فلوراید ژنریک یا تجارتی (حاوی یک میلی گرم فلوراید)، نمونه های ادراری 24- ساعته از 27 پسر 10-8 ساله جمع آوری شده، با روش پتانسیومتری و الکترود انتخابی یون فلوراید آنالیز شدند. این مطالعه به صورت Double-blind, cross over انجام شد.نتایج: در شرایط یکسان، میزان دفع ادراری فلوراید قبل از مصرف قرص های فلوراید ژنریک و تجارتی به ترتیب 15.87±4.68μg/h و 18.33±6.4μg/h بود. متوسط میزان دفع ادراری فلوراید طی 24 ساعت پس از مصرف قرص های فلوراید ژنریک و تجارتی به ترتیب 25.74±6.75μg/h و 28.21±9.23μg/h بود. متوسط میزان تجمعی یون فلوراید دفع شده در طی 24 ساعت پس از مصرف قرص سدیم فلوراید ژنریک و تجارتی به ترتیب 28% و 22% از دوز تجویز شده بود.بحث: نتایج نشان دادند که جذب سیستمیک یون فلوراید آزادشده از قرص ژنریک تفاوت قابل ملاحظه ای با انواع تجارتی ندارد. بنابراین قرص های سدیم فلوراید ژنریک آزمایش شده از نظر بیولوژیک معادل انواع تجارتی هستند.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.